Over

Jaren nadat ik mijn eigen bedrijf was begonnen, met een diploma aan de muur en mijn leven ogenschijnlijk op orde, waren er dagen dat ik de Albert Heijn oversloeg. Niet vanwege de boodschappen. Vanwege degene achter de kassa. Die paar seconden waarin iemand naar me zou kijken en, daar was ik toen van overtuigd, zou zien dat er iets mis met me was.

Ik ben D. Brandenburg. Ik studeerde sociale psychologie, en ik heb ruim vijftien jaar gewerkt om uit zware sociale angst te komen, en uit een sociaal zelfvertrouwen dat er nauwelijks was. Deze site is wat ik heb geleerd, opgeschreven voor de mensen die er nog middenin zitten.

Het vreemde eraan

Dit is het deel dat je misschien herkent. Ik ben nooit onzeker geweest over wat ik kon doen. Dingen bouwen, dingen runnen, dingen doordenken: dat vertrouwen was er altijd. Maar vertrouwen tussen mensen bleek een compleet ander systeem, en dat van mij was kapot. Geen enkele prestatie heeft het ooit gerepareerd. Je kunt een bedrijf runnen en je in elke ruimte nog steeds de enige voelen die moet verantwoorden dat hij er is. Van buiten lijkt dat tegenstrijdig. Van binnen is het gewoon dinsdag.

Wat ik heb geprobeerd

Ik deed wat je hoort te doen. Eerst cognitieve gedragstherapie, want toen ik psychologie studeerde was dat het antwoord op alles (geloof me, dat was het). Daarna pure exposure, tanden op elkaar, lange tijd. Daarna jaren meditatie en contemplatieve praktijk, verder die weg af dan de meeste mensen ooit gaan. Sommige dingen hielpen een beetje, aan de randen. Niets ervan raakte het ding zelf.

Wat de boel uiteindelijk in beweging kreeg, ergens begin dertig, was kijken waar ik nooit had willen kijken: mijn emoties, en mijn verleden. Dieptepsychologie, innerlijk-kindwerk, en maanden traag, vaak uitputtend emotioneel werk. Voor het eerst voelde ik dingen die tientallen jaren afgesloten waren geweest. En ik zag iets dat alles veranderde: ik was niet defect. Ik was gevormd. Door een jeugd waarvan ik de sporen bijna dertig jaar niet kon zien. Die blindheid is geen domheid. Je eigen jeugd is het enige "normaal" dat je ooit hebt gekend, dus de sporen zien er niet uit als sporen. Ze zien eruit als jou.

Die omslag, van persoonlijk defect naar persoonlijke geschiedenis, veranderde hoe al het werk daarna ging. Je kunt jezelf niet je zelfvertrouwen in vechten. Maar je kunt wel ophouden je eigen tegenstander te zijn, en dat blijkt het halve werk.

Waarom ik dit opschrijf

Vroeg op die weg heb ik mezelf iets beloofd: als ik ooit de uitgang zou vinden, zou ik omkeren en de mensen helpen die nog aan het zoeken zijn. Dus schreef ik alles op. Elke methode, elk doodlopend spoor, elke kleine ontdekking, ruim vijftien jaar lang. Daaruit is een eigen aanpak gegroeid. Daarover later meer, als de tijd rijp is. Is de weg van één persoon wetenschappelijk bewijs? Nee, en dat ga ik ook niet beweren. Maar als jij ook maar een beetje lijkt op wie ik was, denk ik dat het je jaren kan schelen.

En de kassa? Dat is nu gewoon een kassa. De mensen daar zijn gewoon mensen. Ze staan niet boven me, en ze denken sowieso nauwelijks aan me (dat bleek trouwens nooit anders te zijn geweest, wat gek genoeg goed nieuws is). Ik ben niet onbevreesd of charismatisch geworden, en ik zou iedereen wantrouwen die je dat belooft. Wat veranderd is, is de grond waarop ik sta: ik loop een ruimte niet meer binnen alsof ik toestemming nodig heb om te bestaan. Gezien waar ik begon, had ik daar blind voor getekend.

Wat deze site is (en niet is)

Voor nu is Intrinsic Freedom een schrijfproject. De artikelen houden zich aan degelijke, gevestigde psychologie in gewone taal: wat sociale angst nou eigenlijk is, hoe zelfvertrouwen echt ontstaat, waarom sommige "voor de hand liggende" oplossingen het stilletjes erger maken. Het is het fundament dat ik zelf aan het begin had willen krijgen.

Het is geen therapie, en niets hier is medisch advies. Als je worstelt op een manier die onveilig voelt, ga dan alsjeblieft naar een gekwalificeerde professional of een crisisdienst. Dat is niet de mindere stap. Het is vaak juist de goede eerste.

Waar het heen gaat

Ooit open ik één-op-één coaching, voor mensen die uit sociale angst willen komen en toe willen naar zelfvertrouwen dat niet steeds bijgevuld hoeft te worden. Mensen bij wie het leven van buiten grotendeels werkt, terwijl het vanbinnen een ander verhaal vertelt. Eerlijke waarschuwing, die tegelijk een uitnodiging is: ik werk bij de wortels, en wortels komen niet comfortabel naar boven. Als elke stap veilig en prettig moet voelen, is dit niet jouw plek, en dat is oké. Ben je bereid om door wat oerwoud te lopen en een paar schrammen op te lopen om te komen bij wat erachter ligt, dan gaan wij elkaar prima begrijpen.

Coaching is nog niet open. Ik bouw het liever goed op dan snel. Wil je horen wanneer het opengaat, dan is de contactpagina de plek.